مصطفی سالاری، روایت یک مدیر و یک سرمایه ملی

1405/5/22

در سال هایی که دغدغه توسعه، مدیریت و استفاده از ظرفیت های انسانی مناطق مختلف کشور را دنبال کرده ام، همواره به این باور رسیده ام که یکی از مهم ترین سرمایه های ایران، انسان هایی هستند که از دل همین سرزمین برخاسته اند ، افرادی که با شناخت واقعی از جامعه، تجربه میدان و تکیه بر دانش و تلاش، می توانند در عرصه های ملی نقش آفرینی کنند.

در تاریخ مدیریت ایران، گاهی نام هایی فراتر از یک عنوان اداری معنا پیدا می کنند ، نام هایی که برای بخشی از جامعه، یادآور یک مسیر، یک امید و یک باور هستند ، باور به اینکه شایستگی می تواند از هر نقطه این سرزمین برخیزد و محدود به جغرافیا و مرکز کشور نباشد.

مصطفی سالاری برای بسیاری از مردم جنوب، تنها یک مدیر نیست ، او نماد مسیری است که نشان می دهد یک فرزند از دل بوشهر، از سرزمین آفتاب، دریا و مردمان سخت کوش، می تواند به عرصه های مهم مدیریت ملی برسد و مسئولیت های بزرگ را بر عهده بگیرد.

بوشهر سرزمین انسان هایی است که همیشه در سکوت، سهم بزرگی در پیشرفت ایران داشته اند ، از اقتصاد و انرژی گرفته تا فرهنگ و تمدن. اما شاید مهم ترین سرمایه این استان، انسان هایی هستند که با وجود فاصله از مرکز تصمیم گیری، توانایی حضور در بالاترین سطوح مدیریتی کشور را دارند.

سالاری یکی از همین سرمایه هاست.

مسیر مدیریتی او از مسئولیت های اجرایی در استان بوشهر آغاز شد و با تجربه مدیریت استان های بوشهر و گیلان ادامه یافت. حضور او در سازمان تأمین اجتماعی نیز ورود به یکی از پیچیده ترین و حساس ترین عرصه های مدیریتی کشور بود ، سازمانی که زندگی میلیون ها کارگر، بازنشسته، خانواده و بیمه شده ایرانی با عملکرد آن پیوند خورده است.

مدیریت تأمین اجتماعی در شرایطی که این سازمان با چالش های انباشته تاریخی روبه روست، کار ساده ای نیست. ناترازی منابع و مصارف، افزایش هزینه های درمان، رشد تعهدات و ضرورت اصلاح ساختارهای قدیمی، مسائلی نیستند که در یک دوره کوتاه ایجاد شده باشند یا با یک تصمیم ساده حل شوند.

یکی از نقاط قابل توجه در دوره مدیریت مصطفی سالاری، توجه به همین مسائل بنیادین بود ، اینکه مشکلات ساختاری سازمان باید دیده شوند و اصلاحات واقعی جایگزین تصمیم های کوتاه مدت شود. تأکید بر پایداری منابع، پیگیری مطالبات سازمان، حرکت به سمت مدیریت هوشمندتر، بهبود فرآیندهای خدمت رسانی و توجه به دغدغه های بازنشستگان و بیمه شدگان، بخشی از رویکردهایی بود که در این دوره دنبال شد.

شاید مهم ترین نکته درباره چنین مدیرانی این باشد که قضاوت درباره آنان نباید تنها در لحظه رفتن یا آمدنشان انجام شود. مدیریت در سازمان های بزرگی مانند تأمین اجتماعی، عرصه ای است که نتیجه بسیاری از تصمیم ها گاهی سال ها بعد آشکار می شود. از این رو، ارزیابی یک مدیر باید بر پایه کارنامه، شرایط موجود، تصمیم های اتخاذشده و میزان تلاش برای حل مسائل واقعی صورت گیرد.

طبیعی است که هیچ مدیری بدون نقد نیست. نقد، لازمه اصلاح و پیشرفت است و مدیران باید همواره پاسخگوی عملکرد خود باشند. اما در کنار نقد، باید انصاف را نیز حفظ کرد. جوامعی که مسیر توسعه را طی کرده اند، سرمایه های مدیریتی خود را به آسانی کنار نمی گذارند ، بلکه تجربه مدیران را به عنوان بخشی از حافظه سازمانی و سرمایه ملی خود حفظ می کنند.

دفاع از سالاری، دفاع از یک فرد در برابر یک تصمیم نیست، دفاع از یک اصل است. اینکه سرمایه انسانی کشور باید دیده شود، تجربه مدیریتی باید ارزش داشته باشد و مدیران باید بر اساس کارنامه و عملکردشان مورد ارزیابی قرار گیرند.

امروز که نام سالاری بار دیگر در فضای عمومی مطرح شده است، شاید مهم ترین پیام این باشد که ایران برای حل مسائل بزرگ خود به مدیرانی نیاز دارد که هم دانش مدیریت داشته باشند، هم تجربه میدان و هم شناختی واقعی از جامعه.

فرزندان بوشهر بارها ثابت کرده اند که می توانند در عرصه های ملی نقش آفرین باشند. مصطفی سالاری یکی از نمونه های این مسیر است، مسیری که از جنوب آغاز شد، اما مقصد آن خدمت به ایران بود.

سرمایه های انسانی، حاصل سال ها تلاش، تجربه و اعتماد هستند. باید قدرشان را دانست، چرا که ساختن یک مدیر توانمند، بسیار دشوارتر از تغییر یک حکم مدیریتی است، زیرا کشور نه فقط با منابع طبیعی و سرمایه های اقتصادی، بلکه با سرمایه های انسانی خود ساخته می شود و حفظ و به کارگیری این سرمایه ها، بخشی از مسئولیت ساختن آینده ایران است.

در پایان، برای آقای مصطفی سالاری در هر جایگاه و مسئولیتی که در ادامه مسیر خدمت قرار گیرند، آرزوی موفقیت دارم و امیدوارم تجربه، دانش و انگیزه ایشان همچنان در مسیر توسعه و پیشرفت ایران عزیز به کار گرفته شود.