وقتی ایران به مدرسه می‌رسد

1405/06/31

بیش از ۲۰۰ شب از شبهایی که خیابان‌ها و میدان‌ها، شاهد حضور پر رنگ مردم، خانواده‌ها، جوانان، اهالی و همه گروه‌های مردمی بوده‌اند می گذرد. تجربه‌ای از همدلی و همراهی که نشان داد جامعه، حتی در روزهای سخت، می‌تواند کنار یکدیگر بایستد.

و اکنون مهر در راه است.

با بازگشایی مدارس، دوباره صدای زنگ مدرسه در شهرها و روستاهای ایران می‌پیچد. حیاط‌ها و کلاس‌هایی که از ابتدای شروع جنگ چند ماه خالی بوده‌اند جان می‌گیرند و میزبان دانش‌آموزان و معلمان می‌شوند. اما مهر امسال یک تفاوت بزرگ دارد.

بعضی نیمکت‌ها خالی خواهند ماند.

در میان دانش‌آموزانی که امسال کیف‌هایشان را برمی‌دارند و راهی مدرسه می‌شوند، جای بعضی‌ها خالی است. کودکانی که دیگر وارد مدرسه نمی شوند. کودکانی که در جریان جنایت جنگی آمریکا و اسرائیل به کشورمان به شهادت رسیدند. 168 دانش‌آموز دبستان شجره طیبه میناب در حمله به این مدرسه شهید شدند.

امسال، در بعضی کلاس‌ها یک نیمکت خالی، بیش از هر سخنی از روزهای گذشته خواهد گفت. نیمکتی برای دانش‌آموزی که باید می‌بود، باید می‌آمد، می‌نشست، درس می‌خواند، با دوستانش حرف می‌زد و برای آینده‌اش رؤیا می‌ساخت. مهر امسال، در کنار صدای خنده کودکان، باید سکوت نیمکت‌های خالی را هم بشنویم. و جنگ، فرصت بازگشت آنان به مدرسه را گرفت.

از همین‌جا، روایت مهر از یک محله فراتر می‌رود و به سراسر کشور می‌رسد. از مدرسه‌ای در میناب تا سایر شهرهای کشور، از کلاس‌های شلوغ شهرهای بزرگ تا کلاس‌هایی در سایر شهرها و روستاهایی که خانواده‌ها، با همه دشواری‌های روزگار، فرزندانشان را دوباره راهی مدرسه می‌کنند.

این روزها، بیش از همیشه می‌توان فهمید که آینده یک کشور، در کلاس‌های درس ساخته می‌شود.

در دست‌های کوچک دانش‌آموزانی که دفترهایشان را ورق می‌زنند، در صدای معلمی که درس را آغاز می‌کند و در نگاه خانواده‌هایی که فرزندانشان را به مدرسه می‌سپارند و آنان بخشی از فردای ایران را با خود به مدرسه می برند.

و شاید معنای بیش از ۲۰۰ شب حضور مردم نیز همین باشد، اینکه در روزهای سخت، کنار هم بمانیم، زندگی را دوباره از نو بسازیم و نگذاریم جنگ، آخرین روایت کودکان این سرزمین باشد.

این روایت مهر است. روایت شهری که دوباره به مدرسه می‌رسد، کشوری که کودکانش را به آینده می‌سپارد و خاطره کودکانی که باید امروز در کلاس درس می‌بودند، اما جنگ فرصت بازگشت را از آنها گرفت. مهر می‌آید، مدرسه‌ها باز می‌شوند، اما جای این کودکان، برای همیشه خالی خواهد ماند.

روحشان شاد و یادشان گرامی