به مناسبت ۱۲ شهریور، سالروز شهادت رئیسعلی دلواری (روز مبارزه با استعمار انگلیس)
بعضی نام ها متعلق به گذشته نیستند و هر بار که تاریخ تکرار می شود، دوباره به یادمان می آیند. ۱۲ شهریور، سالروز شهادت مردی از تبار تنگستان است و آن مرد، رئیسعلی دلواری بود.
رئیسعلی نه فرمانده ارتش بود، نه نظامی بود، نه امکانات قدرت‌های بزرگ را در اختیار داشت. اما ویژگی داشت که گاهی از هزاران سرباز و هزاران سلاح مهم‌تر است: باور به ایران.
رئیسعلی دلواری که بیش از یک قرن پیش، در روزگاری که متجاوزان انگلیسی به جنوب ایران حمله کردند و در پی تثبیت نفوذ و حضور خود در سرزمینمان بودند، در کنار مردمش ایستاد. رئیسعلی و یارانش آگاه بودند که دفاع از خاک ایران، هزینه دارد، اما بهای تسلیم، سنگین تر است.
رئیسعلی دلواری فقط با یک نیروی نظامی مقابله نکرد، او از یک اصل دفاع کرد: اینکه هیچ قدرت خارجی حق ندارد برای سرزمین ایران تصمیم بگیرد و به همین دلیل است که نام او پس از گذشت بیش از یک قرن هنوز زنده است.
امروز، وقتی به تاریخ نگاه می کنیم، فاصله زمانی زیادی میان ما و رئیسعلی وجود دارد، اما فاصله میان مسئله آن روز و دغدغه امروز، بسیار ناچیز است.
آن روز، پای انگلیس در میان بود و امروز، کشورمان با شکل دیگری از تهدید و تجاوز خارجی روبه روست. حملات شرورانه نظامیان آمریکایی صهیونیستی به خاک ایران، بار دیگر مسئله ای را پیش روی ما قرار داده که رئیسعلی بیش از یک قرن پیش در برابر آن ایستاد: آن دفاع از سرزمین و آب و خاک بود.
ایران خانه ماست. وقتی پای ایران در میان است، دفاع از تمامیت ارضی و امنیت مردم، یک مسئولیت ملی است.
البته دفاع از کشور فقط به میدان نظامی محدود نمی شود. نیروهای مسلح که از ایران دفاع می کنند، بخشی از این مسئولیت را بر عهده دارند.
کشور فقط با قدرت نظامی حفظ نمی شود بلکه در کنار آن با حفظ وحدت، با مردم مسئول، آگاه و متحد نیز حفظ می شود. رئیسعلی دلواری به ما یادآوری می کند که وطن دوستی فقط دوست داشتن نام ایران نیست، پذیرفتن مسئولیت ایران است.
او در برابر انگلیس ایستاد، چون باور داشت اگر یک ملت در لحظه ای که باید از خود دفاع کند، سکوت کند، ممکن است چیزی بیشتر از یک نبرد را از دست بدهد.
امروز نیز در برابر هر قدرت خارجی که تمامیت ارضی ایران را هدف قرار دهد، اصل برای ما باید روشن باشد: دفاع از کشور .
۱۲ شهریور برای من فقط روز یادآوری رئیسعلی دلواری نیست، روزی است برای یادآوری این حقیقت که نسل های پیش از ما، ایران را در روزهای سخت تنها نگذاشتند. رئیسعلی دلواری بیش از صد سال پیش در تنگستان ایستاد.
امروز نوبت ماست که معنای آن ایستادگی را بفهمیم.
لازم نیست همه ما رئیسعلی باشیم، اما می توانیم مسئولیت پذیری را از او یاد بگیریم.
ایران را بسازیم، از آن مراقبت کنیم، برای امنیتش تلاش کنیم و وقتی تمامیت ارضی آن مورد تعرض قرار می گیرد، در کنار مردم و سرزمینمان بایستیم.
چون ایران فقط گذشته ما نیست، ایران، آینده فرزندان ماست.
و تاریخ یک پرسش ساده را برای هر نسل باقی می گذارد: وقتی پای ایران در میان است، ما چه انتخابی خواهیم کرد؟
رئیسعلی انتخاب خود را کرد. ایستاد. شاید امروز نیز میراث واقعی او همین باشد: ایران را دوست بداریم، برایش مسئولانه زندگی کنیم و در روزهای سخت، آن را تنها نگذاریم.
یاد رئیسعلی دلواری و همه فرزندان این سرزمین که برای دفاع از این آب و خاک جان خود را فدا کردند، گرامی باد.