1404/10/9
در ماه های اخیر، روایت هایی در فضای عمومی منتشر شد که «آب فارس به بوشهر بسته شده است» این جمله، اگرچه سریع دست به دست شد، واقعیت فنی و مدیریتی ماجرا را بازگو نمی کند. ورودی آب به بوشهر در برخی مقاطع کاهش یافته، اما علت اصلی نه تصمیم عمدی یک استان علیه دیگری، بلکه وابستگی استان به خطوط انتقال محدود و فرسوده، مشکلات کیفیت آب و ظرفیت تصفیه خانه ها بوده است.
واقعیت این است که بحران آب در بوشهر بیش از هر عامل دیگری، یک بحران ساختاری و حکمرانی است. سال هاست مردم استان بوشهر با آب نوبتی زندگی می کنند. قطعی های مکرر، افت فشار و وابستگی به تانکر به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شده اند. این وضعیت با وجود دسترسی به منابع آبی خلیج فارس، نشان دهنده تأخیر در اتخاذ تصمیمات راهبردی و توسعه زیرساخت های پایدار است.
کشورهای جنوبی خلیج فارس، با اقلیم خشک تر از بوشهر، نشان داده اند که می توان با آب شیرین کن ها و برنامه ریزی بلندمدت، آب شرب پایدار را تضمین کرد. تفاوت اصلی، نگاه مدیریتی و تصمیم به اولویت دادن به تأمین آب است، نه منابع طبیعی. در بوشهر، اما همچنان آب شیرین کن ها نقش محدود و اضطراری دارند و زندگی روزمره مردم به خطوط انتقال آسیب پذیر وابسته است.
هزینه ادامه این وضعیت فقط محدود به قطعی آب نیست. آب نوبتی به تدریج کیفیت زندگی را کاهش می دهد، اعتماد عمومی را فرسایش می دهد و احساس بی توجهی و نابرابری را تقویت می کند. هنگامی که روایت «بستن آب فارس» جایگزین تحلیل واقعی بحران می شود، مسئولیت های ساختاری استان به حاشیه رانده می شوند و مردم به جای پرسش از مدیریت، به همسایه یا استان بالادست مشکوک می شوند.
راهکارهای فوری و عملی
- توسعه و ارتقای آب شیرین کن ها به ستون اصلی تأمین آب
- تنوع بخشی منابع آب و ایجاد مخازن اضطراری
- مدیریت پیشگیرانه و هوشمند بحران با سیستم های پایش لحظه ای
- شفافیت و اطلاع رسانی عمومی برای کاهش شایعات و اعتمادسازی
- اولویت بندی پروژه ها و تمرکز منابع بر تأمین پایدار آب
و پیشنهاد راهبردی:
این سند چارچوبی بلندمدت برای مدیریت بحران آب ایجاد می کند، سناریوهای آینده را پیش بینی می کند، اولویت بندی پروژه ها و منابع را مشخص می سازد، هماهنگی میان بخشی ایجاد می کند و با اطلاع رسانی شفاف، اعتماد عمومی را تقویت می کند.
تداوم وضعیت آب نوبتی، صرفاً یک مشکل فنی نیست. این یک هشدار روشن است که نشان می دهد تصمیم های راهبردی برای تأمین پایدار آب تا کنون به تأخیر افتاده است. استان بوشهر امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند اقدام شجاعانه و برنامه ای بلندمدت است. اقدامی که زندگی روزمره مردم را پایدار کند، اعتماد عمومی را بازسازی کند و از تکرار بحران های مکرر جلوگیری نماید.
با سرمایه گذاری هدفمند در آب شیرین کن ها، تنوع بخشی منابع و مدیریت هوشمند بحران، می توان مسیر پایان آب نوبتی را هموار ساخت و نشان داد که حق دسترسی به آب شرب پایدار، تنها یک وعده نیست، بلکه یک واقعیت قابل تحقق است.